Przygotowywałem się do niego bardzo intensywnie. Czekały mnie dwie premiery z Yank Shippers oraz występ przed Zejmanem z dzieciakami. O ile pierwsze zadanie było proste, o tyle drugie ...
Kto był na niedzielnym koncercie dla dzieci ten wie, czym różnią się te koncerty od pozostałych wydarzeń festiwalowych. Relację z tego koncertu przedstawił Wam nieoceniony Robert Kolebuk. Ale do sedna. Kiedy zapadła decyzja o tym, że zagramy we Wrocławiu postanowiliśmy, a bardziej Filip z Szymonem, że jeśli tata z zespołem gra premierę – to oni też muszą. Cóż było robić. Razem z Babcią zasiedliśmy do pracy. Ja napisałem muzykę z refrenem, Irena tekst i przystąpiliśmy do prób. Mając doświadczenia z krakowskiej Rotundy postanowiliśmy wzbogacić występ poprawionym designem.


Zaplanowaliśmy sposób wejścia na scenę, kolejność utworów i oczywiście stroje. Filip sam szukał zdjęć piratów i w końcu stwierdził, że tato w rotundzie wyglądał źle a fajnie będzie, gdy się ubierze jak aktorzy w „Piratach z Karaibów”. Cóż było robić. Efekt ostateczny może nie był identyczny jak na filmie, ale Mama stwierdziła, że jest ok. Tak więc z uzgodnionym repertuarem, przygotowaną premierą, uzupełnionymi i poprawionymi strojami pojechaliśmy do Wrocławia.



W Wytwórni Fimów Fabularnych grałem już wiele razy (w sumie od 96 roku), ale nie pamiętam jeszcze takiej liczby ludzi, jak na koncercie dla dzieci. Wraz z napływającymi małymi słuchaczami ekscytacja rosła. Cały czas myślałem: czy chłopcy dadzą radę, czy nie zapomną, czy się nie pomylą, czy nie nastąpią żadne inne, nieprzewidziane scenariusze. Denerwowałem się strasznie, tracąc swój standardowy, zawodowy dystans do sprawy.

Kiedy koncert się rozpoczął okazało się, że dzieci występujące przed nami śpiewają razem z Zejmanem. Co to oznacza? Perkusja bas gitary, bębny i 15 śpiewających dzieciaków – nie licząc Mirka i Zbyszka. Kiedy skończyli ja już czułem tą straszną różnicę w ilości dźwięku. Niby nie ma to większego znaczenia, ale jednak. Byłem zdenerwowany. Zapowiedź Mirka. Chłopcy stoją przy scenie – czekają na sygnał. Gitara wpięta. Rozpoczynam. Głos niepewny. Trema. Mam zacząć grać, a chłopcy z podniesionymi flagami, machając nimi podchodzą do mikrofonów wzdłuż sceny. Ok. Idą wszystko świetnie. Chłopcy twardo śpiewają. Nic sobie nie robią z magii wielkiej sceny, tysięcznej publiczności … . Denerwuję się za nich, tylko po co? Opanowanie Filipa i Szymona udziela się i mnie. Szybko się pozbierałem. W końcu jest jak należy. Dalej już z górki. Chłopcy zrobili, co do nich należy.



 Po zejściu ze sceny Filip stwierdził: „Tato luzik”.
Tak oto wróciłem do punku wyjścia, kiedy to po raz pierwszy wchodziłem na tę scenę w grudniu 96 roku. Wydarzenie to przypomniało mi doświadczenia, o których w zdążyłem już zapomnieć. Pomogło nabrać dystansu do siebie samego i zwrócić uwagę na sprawy, które często pomija się w codziennej scenicznej pracy, a w szczególności ludzi, którzy na tej scenie razem z nami pracują.
Oczywiście dla mnie najważniejsza sprawa - Filp z Szymonem poradzili sobie z dużą sceną jak zawodowcy.

Opowieść kończy się zupełnie inaczej niż zaczyna. Mam nadzieję, że rozpoczyna się nowa historia, do której kiedyś nawiążą moje dzieci ze swoimi synami, a może ja z wnukami?

Na koniec …

Kiedy jedliśmy lody zapytałem chłopców czy może mają jakiś pomysł na nazwę naszego zespoliku. Jak na razie jest to projekt „Bongos Dzieciom”, ale w końcu to Ich zespół i muszą się jakoś nazywać. Filip oczywiście bez zastanowienia odpalił,  że chce się nazywać „Dinozaury” ... hmm ... jakoś tak mało szantowo. A może Wy drodzy czytelnicy macie jakiś ciekawy pomysł?