Cóż za dziwny mix ? Co najmniej tak dziwny jak zespół o którym chciałbym napisać. Kilkanaście lat temu po raz pierwszy trafiły w moje ręce płyty przywiezione przez przyjaciela mojego ojca. Prosto ze Szwecji. „Tra” i „Kaksi”. Dwie płyty zespołu Hedningarna. Jakież było wielkie oburzenie dyrekcji szkoły kiedy na trzeszczących głośnikach szkolnego radiowęzła rozbrzmiewała, jak to ksiądz na radzie pedagogicznej określił „pogańska muzyka”. Jakże niewiele się pomylił. Jakiś czas później w podrzędnym sklepie muzycznym trafiłem za marne „złocisze” (wtedy jeszcze przed denominacją) „Hoven Droven” a kilka lat później „Garmarnę”. Szukając, w dobie internetu kolejnych płyt i podobnych brzmień, trafiłem, dzięki Panu Kaczkowskiemu, na istną supernową na polskim rynku muzycznym. Dlaczego to wprowadzenie? „Mą matką: Hedningarna, siostrą: Garmarna , bratem: Hoven-Droven , dziewczyną: Gate” – Robert Jaworski

ŻYWIOŁAK – „jest dziełem spotkania dwóch pasjonatów nurtów muzycznych, określanych mianem: heavy-folk, biometal, folkmetal, czy też hard-folk. Dwoje ludzi , o tym samym imieniu - wspólnymi siłami postanawiają stworzyć zespół, w muzyce którego motywem przewodnim ma się odtąd stać „demonologia ludowa”. Pojęcie dla współczesnego człowieka „co najmniej” abstrakcyjne i nie eksplorowane jeszcze jak dotąd - w sposób dosłowny, w żadnej polskiej formacji nurtu muzyki „folk”.

Wystarczy te kilka słów aby doskonale oddać klimat debiutanckiego albumu „Muzyka Psychodelicznej Świtezianki”. Już pierwszy utwór „Psychoteka” przenosi nas do karczmy która stoi na bezdrożach staranie omijanych przez „bożego ducha” ... „cała karczma nasza w otchłań się zatacza / zmora z najgorszego snu / woła Ciebie!”.

Spotykamy tu mefista, mordercę, który w swoim nożu skupił całą wiarę oraz dowolne wszelkiej maści plugastwo... Po pełnej obstrukcji zabawie przenosimy się do intymnych schadzek pary młodych ludzi. Od pewnego czasu dziewczyna z niepokojem „od nocy do ranka czeka na kochanka a tu nie ma go ...” niestety Kasia nie doczeka się. Ciało Janka rozciągnięte przez „cielsko lodowate” które czaiło się na niego popod lasem. Przejmuje grozą ale pomimo tego cały czas podśpiewuję „Od nocy do ranka czekam na kochanka”. Pieśń ta nosi tytuł „Oko Dybuka”.

„Świdryga i midryga” .... co tam się dzieje ... Przekonajcie się sami. Warto.