Do najnowszego wydawnictwa Pereł i Łotrów Shanghaju  (tak jest, Shanghaju...) podszedłem bardzo nieufnie. Z dużym zdziwieniem przyjąłem płytę sygnowaną "starą" nazwą i logo zespołu, w którym gram. Coś tam o uszy mi się obiło na temat realizacji artystycznych wizji byłego frontmana "Pereł" ale, żeby od razu płyta? I to "perłowa"?

Krążek nagrany został przez byłych członków zespołu. Milczeli przez 8 lat aby powrócić (ze wsparciem kilku muzyków sesyjnych) pod starą banderą - z nowym wydawnictwem. Czy rzeczywiście nowym? Już przy pierwszym, pobieżnym przesłuchaniu płyty, odniosłem  wrażenie, że jak na nowe wydawnictwo, zdecydowanie za dużo jest tu utworów starych. "Francuzka", "Podaj mi banjo" czy "Bandera" - to wszystko można znaleźć na poprzednich płytach zespołu z "Shanghajem" w nazwie. Wygląda to troszkę tak, jakby muzycy, którzy kiedyś z zespołu odeszli, teraz koniecznie chcieli udowodnić ,że to właśnie oni są "Jedynymi i Prawdziwymi Perłami". Pomyślałem - to jest wydawnictwo polityczne. I obarczony takim skrzywieniem przystąpiłem do tej, z konieczności stronniczej, recenzji.

Co tu dużo mówić: płyta byłaby świetna, gdyby tylko muzycy skupili się na nowym, oryginalnym materiale. Zamiast uparcie brnąć w przeszłość trzeba było skoczyć do przodu. Nowe, w większości wokalno-instrumentalne utwory zachwycają nastrojowym klimatem ("Życie łotra") czy inteligentnym poczuciem humoru, wywołującym szeroki uśmiech na twarzy słuchacza ("Dziewczyna (prawie) szamana"). Jest tu kilka instrumentalnych smaczków, takich jak wpleciony w "Makabreskę" znany standard Earla Scrubbsa "Foggy Mountain Breakdown", śliczna partia sitar zagrana przez Michała Czachowskiego w "Balladzie o Wing Chang Loo" czy fragment "Kimiad" Alana Stivella w solówce "Saltpetre Shanty". Tę ostatnią uwielbiam zresztą od ukazania się płyty "On, My, Ocean" nagranej przez Qftry z Tomem Lewisem.

Dwie szkody tylko. Pierwsza że takich instrumentalnych popisów jest tak mało - po wysłuchaniu tych kilku ma się  apetyt na zdecydowanie więcej. Druga szkoda, że wszystkie te instrumentalne smaczki są  nagrane przez muzyków uczestniczących w wydawnictwie gościnnie. Rodzi to pytanie, czy kiedykolwiek usłyszymy ten materiał na żywo?

Dodatkowo uprzejmie donoszę, że znalazłem przerażający niewypał, okupujący ścieżkę numer 14 i noszący dumny tytuł "Lass that loves a sailor". To nieudolna próba podrobienia twórczości folkowych bardów w stylu Ewana MccColla. Uważajcie na ten numer.

W sumie zawartość płyty najlepiej chyba odda żeglarskie powiedzonko z czasów kliprów: "All was fish to the shantyman's net". Co automatycznie powoduje, że nie wszystkie ryby są  świeże. Ale sporo
smacznych można znaleźć.


Inną recenzję "Szantypodów" (pióra Rafała Chojnackiego) można znaleźć tutaj.