Zejman z Koryckim:
"Po Horyzont"

No właśnie, Kowal - zacząć to nie jest aż taki problem.
Świetnie się bawią ludziska - w wieku tym "ciut" młodszym od naszego. Lubię patrzeć na te roześmiane czy też zadumane lub rozgrzane do czerwoności twarze…
W tym sęk (a w sęku dziura) że to jest tylko ten mały czas, ta chwila zamknięta w koncercie. Jest to "rażenie chwili", które jakże szybko mija.
Tak szybko, jak ta ociupinka nostalgii, tak szybko, jak wrażliwość przemienia się w zupełnie coś innego.
Żyjemy wszyscy pod jednym wielkim dachem - a popatrz, jak inne gwiazdy widzą ludzie...
Inaczej teraz ci którzy doskonale się bawią na koncertach pojmują honor, przyjaźń, miłość..
Owszem – przytakną że to wszystko jest, ale – dadzą temu kopa przy najbliższej okazji.
Jak piszesz, mają ten „mechanizm obronny” – ale trzeba o niego dbać.
I trzeba im pomóc – bo oni, ci młodzi przyjaciele nie za bardzo potrafią. Czasem po prostu nie chcą, czasem się gubią.
W zabawach, które nijak nie pasują do koncertu i spotkania, które się odbyło.
Koncert był fajny – ale ta „pokoncertowa” otoczka o nieba lepsza… Marzenia odchodzą do następnych spotkań – i zaczyna się pościg za czymś, patrząc z perspektywy lat tak mało znaczącym.

I to jest właśnie zadanie dla takich jak Ty, Mirku.
Znaleźć taką „bindugę” dla nich. Taką na wiele, wiele lat… Pokazać, jak może, jak powinno być. Pokazać, jak było.
Mamy niestety już „z górki” – jak zresztą wielu innych.. Inaczej na to wszystko co teraz się dzieje patrzymy – z lekkim dystansem, wspominając lata, które dawały przecież tyle radości.
Chude, biedne ale jakże wspaniałe.
Słucham czasem młodzieżowego slangu – i przyznam, że nic z niego nie rozumiem..
My nie mówiliśmy skrótami, nie mieliśmy GG, Tlenu gdzie za uśmiech wstawia się omotkę.
Nasze uśmiechy były inne.
Cieszę się, że tak wspaniale Cię odbierają młodzi ludzie, że potrafią wyciągnąć z Twoich tekstów, z Twojej muzyki właśnie to, co im dajesz.
Oni mają zapał i złudzenia, piszesz…
A ja też napiszę trochę przewrotnie – po co komu ZŁUDZENIA?
Ludzie teraz są mądrzy inna mądrością, Mirku. Nie są źli – są po prostu inni.
Czy można ich choć troszkę zmienić?
Na pewno zmieni ich życie – jak będą mieli po te 50, 60 lat będzie zupełnie inaczej.
Popatrzą wstecz – jak my i może tak jak my pomyślą – ale było kiedyś fajnie, bo teraz….
Piosenki które teraz piszesz, śpiewasz przetrwają.
Będą dalej uczyć i gromadzić na koncertach młodych, którzy maja marzenia…
Tego Ci życzę.
I nie gadaj mi tu o migotaniu zastawek!!!!!!!!!!!!!
Potrzebna czasem reanimacja
Ty za to świetnie nadajesz się na taka karetkę pogotowia, w której jest pełny zestaw do takiego zabiegu, bo czasem to „migotanie zastawek” u wielu jest aż nadto widoczne.
A może to jakaś inna choroba?
Pozdrawiam

05 Lut 2009, 18:03; dostałem maila - wejdź, zobacz, posłuchaj....

Dzięki, Mirku!:-)

Aż dziwne, powiadasz, że nie zabrałem jeszcze głosu...
Fakt - może i dziwne, ale trudno pisać o tym, co było - i tak, aby wszyscy (a przynajmniej większa część) to zrozumieli.
Starsi - zrozumią. Młodsi - ot, różnie to bywa. Może, jak człowiek się obróci – popukają znacząco w czoło i wzruszą ramionami?

Pięknie śpiewasz o tym sercu:
"Żeglarz serce ma po horyzont
Starczy dla morza i dla ciebie"

Czasy niestety się zmieniaja – i będą zmieniać. Czy są jeszcze ci żeglarze z sercem?

Nie pisałem – bo po prostu za tymi zmianami nie nadążam. Coraz mniej tych śpiewających przy ogniskach gitar – ja już inne „wynalazki”.
Coraz mniej takich słów, jak w Twoich piosenkach – takich zwykłych, prostych. Coraz mniej takich miejsc, w których je słuchano i w których ktoś je słucha…
Piszesz:
„Ja nie twierdzę, że NIGDZIE, że NIE MA JUŻ W OGÓLE takich ludzi ani potrzeb”..
Więc napiszę też i ja – są takie miejsca, tacy ludzie.
I młodzi – i ci starsi. Tylko – może się wstydzą tej nostalgii, tych powrotów… Powrotów – do przeszłości… Może – boją się wracać z obawy, że będą nieliczni? Że młody, z szeklą u paska popatrzy na nich kpiąco? Ot – WAPNIAKI…
A ci młodzi? Ot – odpowiedz sobie sam…

Mądra jest Matka w Twojej piosence…
Ciekaw jestem, czy jak żeglarz powrócił z bryzą, starczyło mu tego serca….

Dołączę teraz słowa Twojej piosenki:
„…. A już czyha na nas dzień…
Popłyńmy razem
W ocean marzeń
Aż się ukaże dobry ląd…
….
Zanim na ekranach zawiruje świat
My spróbujmy jeszcze raz…”

Dzięki Mirku, że próbujesz jeszcze raz – w tym zwariowanym, pędzącym świecie…

Nie idź wietrze jeszcze spać, nie przestawaj jeszcze wiać, choć żagle posiwiały świat wokół taki mały a mnie ciągle chce się gnać…. Już jest ważny ciepły kąt, już jest ważny cichy port, gdzie w kominku śpią spokojne sny…
Gnaj, Kowal – i zabieraj nas z sobą – w te piękne miejsca, które przecież są.
Czasem na mapie – a czasem tylko w naszych duszach…
Zabieraj tam, gdzie tataraku szuka dobry wiatr… Daj ten mewy krzyk, ten wiersz zaklęty w drzewie… Daj ten świt, który czai się nad wodą…

Pozdrawiam….

No i proszę! Z jednej pioseneczki jaka sprawa się zrobiła! Aż dziwne, że Dziadek Władek jeszcze głosu nie zabrał!!:-)) Ja nie twierdzę, że NIGDZIE, że NIE MA JUŻ W OGÓLE takich ludzi ani potrzeb. Stwierdzam tylko fakty zauważalne statystycznie coraz bardziej. I fajnie,że jeszcze gdzieś, komuś coś się jeszcze chce... Wierzę zatem gorąco, że się spotkamy w wakacje na takiej bindudze :-))))))
Kowal

Łejejej - przepraszam najmocniej! Coś mam dzisiaj kiepski dzień do pisania :-|

wierże=wierzę (brrrr- ale babol)

tak sobie przeczytałam wszystko tu napisane i stwierdziłam, że dopiszę cuś:); do niedawna miałam też takie wrażenie, że już się nie szantuje wspólnie na Mazurach przy ogniskach, wciąż mnie spotykało to o czym kowal napisał: um-cyk um-cyk itp... i taki kompletny brak ducha żeglarskiego; natomiast w ostatnie wakacje kompletnie zaskoczyło mnie spotkanie z pewnymi ludźmi w Koloni Harsz, z którymi poznawszy się właśnie przy ognisku śpiewaliśmy prawie do rana wymieniając się gitarą, poznając nowe piosenki i śpiewając razem te stare i dobrze znane; myślę, że faktycznie tacy ludzie to gatunek na wyginięciu ale jednak są i czasem da się ich spotkać:) trochę mi to przywróciło wiarę w Mazury:)
pozdrawiam

Mirek - jeśli o mnie chodzi to całkiem lubię na YouTube słuchać kilku utworów Zejmana z Wiatraka i paru innych festiwali z lat 80/90. Myślę, że to za czym tęsknisz i co chcesz robić to właśnie powrót do takich klimatów - popieram.
A przy okazji - ostatnio w Contraście miałem okazję oglądać i słuchać jak dzieciaki śpiewają Twoje piosenki. Moje maluchy też się całkiem dobrze bawiły, głównie potupując przy scenie. Zawsze uważałem, że te koncerty dla dzieciaków to strzał w dziesiątkę :-)

P.S. OK - teraz ten post jest we właściwym miejscu :-)