„Żeglarko, módl się za tych, co na morzach”

 

Jedna ze starych legend opowiada o tonącym w sztormie żaglowcu, którego załoga zanosiła błagalne modły do okrętowej figurki Matki Bożej z Dzieciątkiem. Madonna wysłuchała ich próśb, znaleźli się wkrótce na lądzie, unosząc ją ostatkiem sił ze sobą. Figurę swojej Wybawicielki ustawili nieopodal wiejskiej studzienki, tam zauważyli ją rybacy ze Swarzewa. Otoczyli ją kapliczką i czcili aż do połowy XV wieku, wtedy postanowili przenieść ją do kościoła pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Helu. W Swarzewie wtedy nie było świątyni, żeglarze wznieśli ją dopiero w drugiej połowie XV stulecia, spełniając tym samym przyrzeczenie złożone Matce Boskiej za cudowne ocalenie.

 

W roku 1525 parafia helska przeszła w ręce protestantów, którzy nie okazywali takiego żarliwego kultu Maryi jak katolicy. W roku 1580 figurę Matki Boskiej usunięto z helskiego kościoła. Legenda mówi nawet, że luteranie wrzucili statuetkę Bogurodzicy do morza. Jednak lipowa rzeźba przypłynęła z powrotem do Swarzewa, znajdując godne miejsce w ówczesnym drewnianym kościółku. Nie ostatni to raz, gdy cudownej figurze Matki Boskiej Swarzewskiej zagrażało niebezpieczeństwo. Dwukrotnie w czasie wojen szwedzkich chroniono ją przed najeźdźcami, zakopując w ziemi. Podobnie postąpiono w czasie II Wojny Światowej. Wprawdzie gestapo po długich poszukiwaniach odkryło miejsce ukrycia Madonny, jednak cennej rzeźby nie wywieziono do Rzeszy Niemieckiej. Przejął ją kapłan z Wejherowa, który przechowywał ją na plebanii, a wystawiał w święta maryjne w miejscowej farze.

 

Wyrazem wdzięczności za odzyskane zdrowie, ocalenia rybaków z morskich sztormów i rozmaite łaski są liczne wota (ponad 200) złożone przed Jej cudowną figurą, które są przede wszystkim darem rybaków i ich rodzin - artykuł o pielgrzymowaniu rybaków możecie przeczytać tutaj.

 

Fot. Bogdan Nowak