Malinowski w Polsce

Przyznam, że jestem "lekko zszokowany". Lecąc do Polski wiedziałem, że spotkam ciekawych i miłych ludzi, ale to co mnie tam spotkało przeszło najśmielsze oczekiwania. Wszyscy jesteście wspaniali i mam u Was ogromny dług wdzieczności. Przyjęcie z jakim się spotkałem potwierdza tylko, że miłośnicy żeglarstwa, szant i piosenkki żeglarskiej to wyjątkowy "klan". To ludzie wrażliwi i oddani swojej pasji. Serdeczne dzieki dla Dziadka Władka i Irenki za goscine, za miły wieczór z gitarą, pyszną szarlotką i polskim bigosem. Wielki dług wdzięczności mam tez u Ciebie Waldek10, wszak to Ty sprawiłes, że zaistniałem w necie i dzieki temu moge Wam dziś grac i śpiewac.
Ściskam Was wszystkich...!
Krzysztof

Bardzo sie ciesze Doktorze z tej informacji o Krzysztofie. Mam kilka powodow, aby wyrazic swoje zadowolenie. Pierwszy i najistotniejszy powod to. ze z tworczoscia Krzysztofa zetknalem sie w roku 2003, a wlasciwie z jego pierwsza plyta "Gdzies na wielkim morzu". Na popoularnym komunikatorze PalTalk zalozylem pokoik "Mazury Woda Wiatr Zagle Szanty" (istnieje do dnia dzisiejszego) zebralem grono przyjaciol i pierwszymi prezentowanymi szantami byly wlasnie utwory z tej plyty. Krzysztof udostepnil cala plyte, dziekowalismy mu za to wpisami na jego poprzedniej, juz nie istniejacej stronie w sieci. Po jakims czasie strona zniknela, a wraz z nia Krzysztof. Z jakim wielkim zdziwieniem po kilku latach czytalem maila, ktorego nadawca byl Krzysztof. Pisal w nim, ze przebywa w Kanadzie, ze dalej spiewa i tworzy. I tak zaczela sie moja przygoda z jego tworczoscia. Na Forum Szantymaniaka probowalem odswierzyc postac Krzysztofa, ale bez wiekszego zainteresowania. Wskazywalem miejsca w sieci, gdzie mozna cos znalezc na jego temat. I oto Krzysztof Malinowski w kraju, mialem cicha nadzieje spotkac sie z nim w Tychach. Wiem, ze pochodzi z tego samego regionu co ja. Zazdroszcze tym, ktorzy Go spotkali, z ktorymi rozmawial. Pozdrawiam Ciebie Doktorze, Krzysztofa, Dziadka Wladka i IKE oraz cala moja zaloge z "MWWZS"

Parę lat temu mój wspaniały Przyjaciel chcąc uprzyjemnić mi życie pozbawione marzeń zaczął podsyłać mi na maila nagrania szant i innych utworów "okołowodnych". Jednym z pierwszych był "I tylko wiatr". Nie wiedziaałm kto śpiewa, nie wiedziałam kto jest autorem, wiedziałam jedno - piękny, melodyjny głos śpiewa pełną poezji "pieśń powrotu". Utwór wrył mi się w pamięć, niejednokrotnie nuciłam go pod nosem...
Po bardzo długim czasie kiedy kanały kontaktowe Szantymaniaków poszerzyły się poszerzyło się grono znajomych, a wśród nich pewien sympatyczny Szantymaniak z Mazur (pozdrawiam Cię Waldku10). On właśnie podał linka na stronę nieznanego mi autora i wykonawcy. Z babskiej ciekawości weszłam na tę stronę i.... ZNALAZŁAM "SWÓJ" UTWÓR :-). Oczywiście nie skończyło się na odsłuchaniu tego jednego... Poznałam i inne, a You Tube poszerzyło tę "znajomość". Kolejnym utworem, który bardzo przypadł mi do gustu jest "Porąbane szczęście" :-) no bo takie właśnie mam - PORĄBANE SZCZĘŚCIE, które pozwoliło mi poznać osobiście "właściciela pięknego melodyjnego głosu" :-) - człowieka skromnego, sympatycznego, może trochę nieśmiałego o wielkim sercu.

Właśnie – „dał się poznać”…
Co było wcześniej – przed „jednym z krakowskich festiwali”?
Dlaczego nie „znaliśmy” Krzysztofa?

Od dawna jakoś mnie to „gryzie”.. Znało go tylko wąskie grono przyjaciół, odwiedzało, śpiewało z nim…
Byłem na tym Festiwalu – podobało mi się, jak śpiewa..
Szkoda, że nie zdecydowałem się podejść, porozmawiać – musiałem na to poczekać kilka lat…
Porąbane szczęście !
Ale – nie tak do końca! Poznałem Krzysztofa.
Czarujący, taki „ciepły” człowiek.
Myślę, że nie „zmarnuje” czasu spędzonego w Polsce i że wywiezie z niej masę uśmiechów, wspomnień, że ta podróż zostanie na długo w jego pamięci.

Czy będzie potem do nas tęsknił?
Myślę, że tak:-)

A nam znów na jakiś czas pozostanie otwieranie clipów z pokładu „OSSY” i pytanie:
Kiedy znowu?

Czy można się przyjaźnić „na odległość”?
Ja znalazłem odpowiedź na to pytanie; jest prosta…
TAK. MOŻNA.

Więc pozostańmy z nim na długie, długie lata..
A On – może na tym „Poddaszu” nagra te „kilka dźwięków” – może i my się znajdziemy w tych jego „podróżach do gwiazd”?

Na szlaku mojego rejsu znalazł się jakoś niespostrzeżenie… Być może płyniemy podobnym, zbieżnym kursem?
Ot – burta w burtę…
Ja – na swojej „łupince marzeń” – o ON na pokładzie swojej pięknej „OSSY”:-)
Kto wytyczał ten kurs?

Wiatr, który niesie marzenia przez tysiące kilometrów?
Które – nie zawsze pozostają marzeniami?

Już marzę – obym choć jedną piosenkę potrafił kiedyś zagrać i zaśpiewać tak, jak ON…
A jeżeli to będzie tylko marzenie?
Wtedy wezmę po prostu jego płytkę, do ręki gitarę i zaśpiewamy sobie – RAZEM…
Ja – ledwie dotykając strun, on – każąc śpiewać swojej gitarze…
Tak „uśmiechnięcie” śpiewać…

Nawet nie będzie wiedział, choć kto wie?
Może pomyśli o mnie – o Dziadku Władku – w swojej dalekiej Kanadzie?
I może – zagra ze mną, dla mnie…
Wystarczy przecież tylko zamknąć oczy….
I – uśmiechnąć się wtedy do siebie….