Przesterowany Port
(patronat szanty24)

Drugiego dnia letniej edycji Portu Pieśni Pracy rozszalała się burza. Już wszyscy zmartwiali z niepokoju, czy impreza się odbędzie, gdy wiaterek przegnał chmury, więc prowadzący, Michał Doktor Gramatyka i Wojciech Muzyk Harmansa, mogli przywitać nas,  grzejąc się w promieniach słońca.

Impreza rozpoczęła się ponownie od przedstawienia i koncertu dla dzieci. Niedziela w tej kwestii należała do zespołu Zejman i Garkumpel, czyli firmy samej w sobie. Jak zwykle maluchy i starszaki bawiły się przednio śpiewając, pływając i zwiedzając świat razem z Kovalem et consortes.

Dorosłych przywitał bydgoski zespół Może i My. Był to ich debiut na tyskim festiwalu i poradzili sobie z tym doskonale – wiadomo, że najtrudniej grać na początku, bo to i jasno, i ludzi jeszcze niewielu... Mimo to, bydgoszczanom udało się zwabić przed scenę całkiem sporą grupę słuchaczy.

Po nich pojawili się Mechanicy Shanty – grupa niezwykle popularna, nie tylko na Śląsku, ale i w całej Polsce. Swoje utwory wykonują doskonale – są bardzo zgrani i precyzyjni. Nie ma w tym nic dziwnego, bo od dobrych kilku lat grają, z niewielkimi modyfikacjami, ten sam zestaw piosenek. Może to jest właśnie recepta na sukces? Tym razem też usłyszeliśmy, między innymi, Soldier’s Joy (u Mechaników przemianowane na Sailor’s Joy), Eliza Jane czy moje ulubione Kochaj mnie serce me.

Po tuzach na scenę wszedł zespół o wiele młodszy i dużo mniej znany, ale u nas już dość popularny, czyli Bez Paniki z Dąbrowy Górniczej. Trzech panów, gitarzysta, basista i skrzypek, grają muzykę, której nazwę wymyślili sami, folk energetyczny. Faktycznie – doskonale oddaje ona to, co się dzieje na deskach estrady.

Prawdziwe Perły, czyli współorganizatorzy festiwalu, zaprezentowali w niedzielę swój image instrumentalny. Na początku zagrali kilka kawałków ze swojej najnowszej płyty, Na wygnaniu, po czym przeszli do utworów starszych, świetnie znanych tyskiej publiczności. A tej ostatniej zgromadziło się przed sceną już całkiem sporo.

Przyszła pora na inwazję dźwięku, czyli występ warszawskiej grupy Strefa Mocnych Wiatrów. Są oni prekursorami rocka marynistycznego w Polsce i, szczerze mówiąc, tej części koncertu nieco się obawiałam. Nie jestem bowiem zwolenniczką tak mocnego uderzenia w szantach. Cokolwiek by jednak sądzić o rodzaju muzyki uprawianej przez SMW, trzeba przyznać, że to co robią, robią z pasją, zaangażowaniem i naprawdę profesjonalnie. Ich występ był prawdziwym show, które śląska publiczność, może po krótkiej chwili dezorintacji, kupiła w całości. Ja, kiedy już odeszłam na odległość taką, że zaczęłam słyszeć własne myśli, też.

Ostatnim zespołem grającym w czasie letniego PPP 2010 był Zejman i Garkumpel. Ludzie, rozgrzani przez Strefę, dali się ponieść piosenkom Zejmanów, więc gdzie się nie odwróciłam, były tańce – przed sceną, za scenę i we mnie samej też zaobserwowałam podrygiwania jakoweś.

Ostatnia piosenka zaśpiewana w niedzielę, to wyciszenie – Pożegnanie Liverpoolu. Do grających muzyków dołączyli ci, którzy na tę chwilę czekali w tzw. kuluarach, aby wspólnie zaśpiewać pożegnalne strofy.  Pożegnanie się skończyło, z głośników popłynęło La Tribu De Dana formacji Manau, rozbłysły sztuczne ognie, a wraz ze zgaśnięciem ostatniego z nich zakończyła się letnia edycja Portu Pieśni Pracy 2010.

Do zobaczenia w styczniu!